Menu
Hoofdsponsors
We hadden er weken naar uitgekeken, veel over gesproken en gediscussieerd, opstellingen uitgetest en geëvalueerd maar vandaag was het eindelijk zover: de wedstrijd tegen dé absolute thuisploeg Steenhuize. Na het puntenverlies thuis met een tumultvol wedstrijdslot, waren we aan onze stand in competitie een revanche verschuldigd. Om mee te dingen naar de kampioenstitel konden we het ons vandaag niet permitteren om hier met lege handen achter te blijven... De zenuwmeter kleurde bij ieder van ons toch minstens lichtrood maar zoals we tegen Zottegem reeds bewezen speelt dat niet altijd in ons nadeel. De voorwedstrijd werd gewonnen met 2-1 en hierdoor kunnen onze mannen volgende week al kampioen spelen op Hemelveerdegem.
Een kwartier voor de aanvang van de hoofdwedstrijd vulde de schuur van Steenhuize zich met gezellige Kangoeroewarmte. Nog voor het eerste fluitsignaal gegeven werd, zat de sfeer er al duidelijk goed in. We startten vandaag in onze traditionele opstelling met Jeroen als spelverdeler, Jonas als opposite, Fred en Glenn als receptie/hoek , Nils en Tom in het middencompartiment en Jan als onze houvast in receptie en verdediging. 'STIEJN-HUI-ZE' werd gefluisterd, 'KAN-GOE-ROES' daarentegen luid gescandeerd door de massa meegereisde supporters.
De wedstrijd:
We begonnen zenuwachtig aan de match en gaven elkaar in het begin geen duimbreed toe. Onze receptiespelers durfden de receptie te weinig naar het net steken waardoor we in het midden weinig konden dreigen en er teveel druk op de hoeken kwam. Bij de eerste technische time-out had Steenhuize twee punten voorsprong (8-6). Ook na de time-out liep het opnieuw even wankel in receptie. Steenhuize profiteerde van enkele misverstanden en was er als de kippen bij om onze fouten af te straffen. We lieten de hoofden echter niet hangen en luid aangemoedigd door de Kangoeroecrowd, knokten we ons opnieuw in de wedstrijd. We kwamen stapvoets langszij en met Jonas aanvallend in de hoofdrol kwamen we zelfs even voor te staan. Het sloteinde was echter een thriller van formaat. Met prima verdedigend werk langs beide kanten kregen we beurtelings setbal. Een prima invalbeurt van Thomas VDB leverde ons bijna setwinst op, maar Steenhuize gaf zich niet zomaar gewonnen. De tegenstander kroop door het oog van de naald en sloeg de bal in een laatste adem scherp diagonaal. We trokken aan het kortste eind (27-25) maar toonden ons mentaal sterk genoeg om ons op te laden voor de volgende set.
In set twee stond er geen maat op onze ploeg. We serveerden al een stuk beter en zetten op die manier de tegenstander vast aan het net. Aanvallend deed iedereen zijn duit in het zakje en we stonden er opnieuw, Steenhuize erg onder de indruk. Enkele schoonheidsfoutjes zorgden ervoor dat we net 10 punten weggaven en we drukten als ploeg opnieuw de stempel op de wedstrijd.
In set 3 begonnen we heel degelijk en namen we opnieuw de maat van Steenhuize. Ging het te vlot? Was er even een concentratiedip? Plots kwam Steenhuize langszij en kregen we geen bal meer aan de grond bij de thuisploeg. Opnieuw enkele wankele recepties en de tegenstander sloeg zowaar een grote kloof. Hierbij kwam nog een ruim overdreven gele kaart wegens protest voor Jeroen en we moesten ons neerleggen bij een 19-10 achterstand. Tijdens de time-out werd door JP even aan de alarmbel getrokken en we beten ons terug vast in de match. Een laatste aanvalsoffensief bracht echter geen soelaas. Steenhuize gaf de ruime voorsprong niet meer uit handen, hoewel het moet gezegd zijn dat ze onze warme adem naar het einde toe toch in hun nek dreigden te voelen. (25-19)
We voelden als ploeg dat er toch meer inzat en waren niet naar hier gekomen om ons te laten kelderen. Met de juiste spirit gingen we terug het terrein op en tegen wil en dank van de thuissupporters (inclusief onze "vrienden" van Zottegem) duwden we opnieuw door. Van in het begin van de set namen we Steenhuize bij de keel en we losten niet. Enkele bijzonder knappe rally's (het oog wil ook wat) en dito blocks, lieten ons toe verder weg te lopen van de thuisploeg. Heel beheerst en zelfverzekerd staken we een tandje bij en verhoogden we stelselmatig het tempo. Steenhuize kon niet volgen en moest opnieuw de duimen leggen. "KOPSTOEJT DOEJT" en hup naar de vijfde en beslissende set.
In de vijfde set lieten we de beginservice aan Steenhuize en met de steun van de massa supporters begonnen we enthousiast aan de vijfde set. Het niveau van de wedstrijd had zijn hoogtepunt bereikt en langs beide kanten werden lange rally's vaak knap afgewerkt. We lieten echter iets teveel steken vallen en bij het wisselen van speelhelft moesten we aankijken tegen een 8-6 achterstand. Deze kloof werd nog vergroot en bij 9-6 leek de wedstrijd - althans voor Steenhuize - gespeeld. Het kangoeroelegioen vulde de longen echter nog een laatste keer en het rendeerde. Heel gefocust slopen we op kousenvoeten dichterbij en kwamen bij 11-10 voor het eerst op voorsprong. Thomas DW kwam Tom vervangen aan service en deze bracht ons prompt op matchbal. We kregen echter nog een puntje tegen maar niets of niemand kon ons nog van ons stuk brengen. De laatste aanval noteerden we op de rekening van Nils en dolenthousiast haalden we de overwinning binnen! De vreugde en blijdschap was groot en Steenhuize werd stil... heel stil. 'Kangoeroes forever' weergalmde in de sportschuur onder luid applaus van een pak megasupporters!
Wij, heren A, willen alle supporters van harte bedanken die aanwezig waren op de match om ons enkele harten onder de riem te komen steken! Het was een fantastische ervaring en eerlijk gezegd, zonder jullie was het niet gelukt! Jullie hebben ons naar de overwinning geschreeuwd en dankzij jullie steun zijn we nog steeds in de running voor promotie, een bezegeling van een prima seizoen! Bedankt!
Fred.